Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Ανακοίνωση της Επιτροπής Αγώνα του 4ου Λυκείου Χανίων


«Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», «Διαμαντοπούλου δεν στα ‘πανε καλά, η νεολαία πίσω δεν γυρνά», «νέο σχολείο παλιά η συνταγή, αυτή η πολιτική να ανατραπεί». Αυτά και πολλά άλλα συνθήματα αντηχούσαν στην πόλη μας για δύο βδομάδες, όταν οι μαθητές, με κατειλημμένα σχολεία, γεμίζαμε τους δρόμους, αποφασισμένοι να λογαριαστούμε με την πολιτική που μας στερεί το δικαίωμα στη μόρφωση, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την αξιοπρεπή ζωή.
Με αυτόν τον τρόπο, κάναμε φανερούς τους λόγους που μας οδήγησαν σε κινητοποιήσεις, παρά την επίμονη προσπάθεια ορισμένων (βλέπε προϊστάμενο διεύθυνσης δευτεροβάθμιας και όχι μόνο) να τις καταδικάσουν ως αναίτιες, εθιμοτυπικές ή ακόμα και υποκινούμενες (η γνωστή καραμέλα!).
Αυτό που ήθελαν και θέλουν όλοι αυτοί είναι να συγκαλύψουν την πραγματικότητα με την οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι εμείς, οι καθηγητές και οι γονείς μας. Μια πραγματικότητα που συνθέτουν, από την αρχή της σχολικής χρονιάς, οι ελλείψεις σε καθηγητές και βιβλία, οι άθλιες συνθήκες διδασκαλίας σε πολυπληθή τμήματα, όπου οι μαθητές μπορεί να φτάνουν και τους τριάντα, και η κατάργηση της ενισχυτικής διδασκαλίας.
Όλα αυτά, άλλωστε, δεν είναι άσχετα από την κοινωνία της φτώχειας και της εξαθλίωσης που φτιάχνουν, με τη σφραγίδα ΔΝΤ και μνημονίου, μαυρίζοντας ακόμα περισσότερο το μέλλον μας. Στην κοινωνία αυτή έρχεται να πατήσει και το «νέο σχολείο», όπως το αποκαλούν, το οποίο κάθε άλλο παρά νέο είναι και μας φέρνει στο νου σκηνές από παλιότερες εποχές, όταν μόνο οι λίγοι και εκλεκτοί είχαν τη δυνατότητα να μορφώνονται. Οι αλλαγές που θα φέρει, με την κατάργηση του δωρεάν βιβλίου, τη διεύρυνση του σχολικού ωραρίου και την ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση, ώστε να αποθαρρύνονται από νωρίς οι μαθητές που δεν έχουν για αποκούμπι κάποιο φροντιστήριο, το επιβεβαιώνουν.
Κατά τα άλλα, οι καταλήψεις και οι αγώνες είναι οι ένοχοι για την κατάσταση στην εκπαίδευση ή για τις δυσκολίες που συναντούν τα παιδιά από οικογένειες που δεν αντέχουν τα βάρη της παραπαιδείας. Αυτό πάσχιζαν όλον αυτόν τον καιρό να μας πείσουν. Λες και οι πραγματικοί υπαίτιοι, οι κρατούντες, που αποφασίζουν και διατάζουν το γκρέμισμα της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, ενδιαφέρθηκαν ποτέ για αυτά τα παιδιά! Λες και αν «κάτσουμε στα αυγά μας» τα πράγματα θα σταματήσουν να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο!
Η απάντηση σε όλους αυτούς, πάντως, δόθηκε με τον καλύτερο και πιο αποφασιστικό τρόπο στις μαζικές κινητοποιήσεις μας, με αποκορύφωμα την παρέμβαση στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και τη μετατροπή της σε μαζικό συλλαλητήριο.
Οι αποφάσεις για τις κινητοποιήσεις πάρθηκαν μέσω γενικών συνελεύσεων σε όλα τα σχολεία που συμμετείχαν, οι οποίες γίνονταν, αν όχι καθημερινά, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, με τη δυνατότητα συμμετοχής κάθε μαθητή. Έτσι, και με τη βοήθεια συχνών συντονιστικών με μαθητές από σχολεία που τελούσαν υπό κατάληψη, έγινε δυνατόν να μείνουν όλα τα σχολεία ενωμένα, συντονισμένα και σε διαρκή συνεννόηση για τις πορείες που γίνονταν μέρα παρά μέρα, αλλά και για την πορεία κατά τη διάρκεια της παρέλασης. Τότε που το μαθητικό κίνημα βγήκε νικητής, σπάζοντας την προσπάθεια τρομοκράτησης, με την ενεργή υποστήριξη φοιτητών, αλλά κυρίως καθηγητών και εργαζομένων. Εκεί είδαμε να καταρρέει στην πράξη η προπαγάνδα των ΜΜΕ, που ήθελε τους γονείς και το λαό απέναντι μας και όχι συμμάχους μας.
Όλο αυτό το διάστημα, λοιπόν, επιλέξαμε το δρόμο του αγώνα και σωστά πράξαμε. Γιατί εκεί κατακτήθηκαν όλα τα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της δημόσιας εκπαίδευσης, και μόνο εκεί μπορούμε να τα υπερασπιστούμε. Γιατί τις δύο βδομάδες που είχαμε κλειστά τα σχολεία μας, πήραμε άλλου είδους μαθήματα ζωής, που καμιά αίθουσα διδασκαλίας δεν είναι ικανή να μας διδάξει. Μάθαμε να συζητάμε και να δρούμε από κοινού και ότι μπορούμε να λύνουμε τα προβλήματά μας συλλογικά, σε αντίθεση με τις λογικές που θέλουν να μας καλλιεργήσουν, έτσι ώστε να βλέπουμε το συμμαθητή μας σαν ανταγωνιστή, όπου θα πατήσουμε για να ανεβούμε.
Μπορεί, όντως, να μην είδαμε ακόμα άμεσα αποτελέσματα. Δεν πρέπει, όμως, για κανένα λόγο να απογοητευόμαστε. Όλος ο αγώνας που δώσαμε ήταν ένα πρώτο βήμα μιας δύσκολης πορείας, για την ανατροπή των μέτρων που ισοπεδώνουν τις κατακτήσεις μας, η οποία απαιτεί το κίνημα να πάρει πανελλαδικά χαρακτηριστικά, γεγονός που δεν είναι πολύ μακριά!
Όλο το επόμενο διάστημα, να ανοίξουμε συζητήσεις για την αναγκαιότητα του κινήματός μας!
Να ενισχύσουμε την επιτροπή αγώνα και ανάλογες πρωτοβουλίες κίνησης και δράσης των μαθητών!
            Όλοι μαζικά στη διαδήλωση του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη!

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ 4ου Λυκείου Χανίων

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Εκδήλωση-συζήτηση της Μαθητικής Αντίστασης στην Αθήνα



στο Βιβλιοπωλείο 


Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια
Κυριακή 14 Νοέμβρη 2010, 5:30 μ.μ.


Πολυτεχνείο 1973 – Πολυτεχνείο 2010
Η γενιά μας θα γράψει τη δική της Ιστορία!

  • Πως φτάσαμε στο Νοέμβρη
  • Τα γεγονότα του Νοέμβρη και όσα ακολούθησαν
  • Τα κατοπινά Πολυτεχνεία
  • Οι αγώνες του σήμερα
  • Προβολή αποσπασμάτων του ντοκιμαντέρ «Εδώ Πολυτεχνείο» που γυρίστηκε την περίοδο της χούντας στο Μιλάνο
  •  Ηχητικά αποσπάσματα από το ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου και τις ανακοινώσεις της κατάληψης
  • Έκθεση και προβολή φωτογραφιών από την εξέγερση

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δε χωράει στα σχολικά βιβλία τους… Μας την κρύβουν… Ο μεγαλειώδης αγώνας του λαού και της νεολαίας ενάντια στους τυράννους δε μπαίνει στις σχολικές αίθουσες… Τους τρομάζει…

Δεν είναι απλώς λόγια που ακούγονται τέτοιες μέρες του Νοέμβρη, κάθε χρόνο. Τα μηνύματα του Πολυτεχνείου είναι ζωντανά, η φλόγα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου καίει ακόμα. Έχουμε να αντιπαλέψουμε τους σύγχρονους τυράννους. Αυτούς που μας στερούν τη ζωή, την ελευθερία, τα όνειρα.



Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Νέο σχολείο – Νέα επίθεση - Νέοι αγώνες!


(Κείμενο μαθήτριας από τη Θεσσαλονίκη)

Η εξαρτημένη χώρα μας άγεται και φέρεται από τις επιταγές ξένων και εγχώριων κεφαλαιοκρατών. Με τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλει το Μνημόνιο, με τις επιχειρήσεις να βάζουν λουκέτα, με την απαξίωση των εργασιακών κατακτήσεων, έρχεται να ταιριάξει και το τελευταίο τους εφεύρημα, ο Καλλικράτης. Το σύστημα ζητάει ευέλικτους εργαζόμενους που θα διατίθενται να δουλέψουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες με τις χαμηλότερες απαιτήσεις και προσδοκίες. Εργαζόμενους που, όταν πάψουν να το εξυπηρετούν, θα τους πετάξει στα σκουπίδια. Φυσική απόρροια αυτού είναι να θέλουν να διαμορφώσουν τέτοιους εργαζόμενους. Και πού θα χτυπήσουν για να πετύχουν το στόχο τους;
Εδώ είναι που μπαίνουμε στο στόχαστρο οι μαθητές. Θέλουν από μικρή ηλικία να εμπεδώσουμε σε τι σάπιο κόσμο ζούμε και όχι απλώς αυτό, αλλά θέλουν να το συνηθίσουμε, να αφομοιωθούμε κι εμείς, να περάσουν στις συνειδήσεις μας πως η κατάσταση δεν αλλάζει, ο άνθρωπος δεν αξίζει να παλεύει για τα δικαιώματά του, για την ίδια του την ύπαρξη. Εκεί αποσκοπούν και οι τόσο “αισιόδοξες” ρυθμίσεις που προωθούν για την εκπαίδευση.
To σχολείο δε θα αποτελεί ένα μέρος όπου ο μαθητής θα κοινωνικοποιείται, χώρος όπου θα μπορεί ο ίδιος να διαμορφώνει καταστάσεις και να ανταλλάσει απόψεις με τους συμμαθητές του. Θα είναι χώρος όπου θα μαθαίνει να είναι χαφιές, χώρος που θα μαθαίνει ότι ο διπλανός του δεν είναι συμμαθητής και συναγωνιστής του, αλλά ανταγωνιστής του (αυτό το καλλιεργούν από νωρίς, με τους χώρους κοινωνικής δικτύωσης όπου οι μαθητές θα μπορούν να αναρτούν σχόλια για τους συμμαθητές τους).
“Ας πούμε πως θα μειώσουμε την ύλη, έτσι για να χαρούν τα παιδάκια, και να μην δώσουν σημασία στα άλλα που τους ετοιμάζουμε’’, θα είπαν όταν σκεφτόντουσαν πώς να μας πλασάρουν το «νέο» σχολείο. Να σημειώσουμε πως όταν μιλάνε για μείωση της ύλης, βέβαια, αναφέρονται σε μαθήματα που έτσι κι αλλιώς δεν αποτελούσαν μέρος της διδακτέας. Τώρα, μέσα στα άλλα που μας ετοιμάζουν, κρύβεται και η κατάργηση του ενός δωρεάν βιβλίου. Ένα βιβλίο σωστά γραμμένο, μαθαίνει συγκριμένα πράγματα στους μαθητές και λειτουργεί σαν μια σταθερή βάση, πάνω στην οποία θα στηριχθούν ώστε να αρχίσουν να ανεβαίνουν όλο και πιο ψηλά. Ακριβώς επειδή το γνωρίζουν, έρχονται να τραβήξουν απ’ τα πόδια μας αυτή τη βάση και να μας ρίξουν σε ένα αχανές πεδίο πληροφοριών, το διαδίκτυο. Μπορεί να παρουσιάζουν την προοπτική αυτή σαν προοδευτική, αφού κάνει χρήση της νέας τεχνολογίας, όμως πρέπει να δούμε τι υπάρχει από πίσω. Από τις χιλιάδες πληροφορίες που βρίσκονται εκεί, καλούμαστε εμείς να βρούμε τι είναι σωστό και τι πρέπει να μάθουμε. Το ίδιο απεριόριστη, συγνώμη, απροσδιόριστη ήθελα να πω, θα είναι και η εξεταστέα ύλη. Οι αυθαιρεσίες των καθηγητών, δεκτές. Όλη αυτή η εντατικοποίηση, η συνεχής αξιολόγησή μας, ο βομβαρδισμός μας με εξετάσεις, η απαξίωση της γνώσης θα μας οδηγήσει είτε στο να παρατήσουμε το σχολείο είτε να εξουθενωθούμε ψυχικά και σωματικά.
Μην ξεχνάμε επίσης ότι τον υπολογιστή, το internet και πολλές φορές τη θέρμανση και άλλες κτηριακές ανάγκες θα τα «χρηματοδοτήσουν» οι γονείς. Αυτό βέβαια σημαίνει κι άλλα έξοδα για τον ήδη επιβαρυμένο οικονομικό προϋπολογισμό. Γι’ αυτούς όμως που δεν καταφέρνουν τελικά να πληρώσουν; Mα δε θα στείλουν τα παιδιά τους σχολείο! Να πώς εμποδίζουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών να παρακολουθήσουν το σχολείο.
Ενώ λοιπόν μειώνουν τα κονδύλια που δίνουν στα σχολεία, κόβουν την ενισχυτική διδασκαλία (αν έχεις, πήγαινε σε φροντιστήριο), θέλουν να στριμωχνόμαστε 30 μαθητές σε κάθε τάξη (με ποιους να πρωτοασχοληθεί ο καθηγητής;) και μειώνουν τις προσλήψεις καθηγητών, την ίδια ώρα μιλούν για αξιολογήσεις σχολείων! Αυτοί που αποτρέπουν την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου και αποποιούνται τις ευθύνες τους είναι οι ίδιοι με αυτούς που θα αποφανθούν για το πόσο καλή δουλειά γίνεται. Οι αξιολογήσεις θα ακολουθηθούν από κατηγοριοποίηση των σχολείων σε καλά και κακά. Ένα κριτήριο, βέβαια, θα είναι και το επίπεδο της περιοχής στην οποία βρίσκονται, για να μη μας διαφεύγει ο ταξικός χαρακτήρας του μηχανισμού. Τα καλώς αξιολογημένα σχολεία θα χρηματοδοτούνται. Τα άλλα, τα κακά, θα υποχρηματοδοτούνται, θα υπολειτουργούν και, γιατί όχι, θα κλείνουν. Με τα παιδιά όμως που φοιτούν εκεί, τι θα γίνει; Γι’ αυτά οι πόρτες κλείνουν. Στόχος βέβαια είναι να μη θεωρούμε αυτονόητο το δικαίωμα στη μόρφωση, να μη το θεωρούμε καν δικαίωμά μας.
Και για όσους δεν χόρτασαν εξετάσεις αλλά επιμένουν στην προσπάθειά τους να περάσουν σε κάποια σχολή, το σύστημα τους ενθαρρύνει: αποσύνδεση της αποφοίτησης απ’ τη δευτεροβάθμια με την εισαγωγή στη τριτοβάθμια, που πάει να πει ότι άλλες εξετάσεις θα δίνουμε για το απολυτήριο του λυκείου και άλλες θα δίνουμε, αν έχουμε τα ψυχικά αποθέματα, ώστε να περάσουμε στο Πανεπιστήμιο. Από εκεί και ύστερα, αφού θα έχουν καταρρακώσει τις αντιστάσεις μας και θα μας έχουν αναγκάσει να γίνουμε πειθήνια πιόνια, η εκμετάλλευσή μας είναι αυτό που περιμένουν.
Εμείς παρ’ όλα αυτά παλεύουμε για τα όνειρα και τα δικαιώματά μας. Αυτό δεν πρέπει να τους αφήσουμε να μας το κλέψουν…